AMC IC 20150508 OLVG
Zo het is weer AMC tijd. Vrijdagavond, de week is bijna voorbij en ik loop nog een dienst Gastvrouw IC. De afgelopen weken zijn heel hectisch geweest. Ik heb zowel de diensten in OLVG als in AMC afgezegd. Even tijd voor mezelf en familie. Ook nog flink aan het solliciteren voor een nieuwe baan. Dat wil nog niet echt lukken. Ook hier blijven we gewoon volhouden.
Vanmiddag de dienst Gastvrouw OLVG gedaan. Wat een drukte toen ik binnenkwam. De dames die rondliepen hadden de rode blosjes op hun gezicht staan. Ik had met mijn begeleider afgesproken (al wat weekjes geleden) dat ik vrijdagochtend net voor de lunch zou aanschuiven. Dan lunchen alle vrijwilligers bij elkaar. Ik had bedacht dat ik gewoon thuis zou eten en erbij zou zitten met een overheerlijke kop koffie. Dan ben ik er toch bij. Op vrijdag verschuif ik een beetje het eten vanwege de avonddienst in het AMC. Dus rond twaalf uur zit ik in het restaurant te wachten op de anderen. Even later zitten we heerlijk aan één tafel en praten we elkaar bij. Als mijn begeleider even later gebeld wordt, lopen we weg om een patient van de ene naar de andere afdeling te brengen. Ik hoor haar zeggen tegen andere vrijwilligers dat ze haar niet moeten bellen als ze aan het lunchen zijn (ik denk dan : neem dan die telefoon niet op, maar goed). De mevrouw die we begeleiden is praatgraag, dat scheelt erg, hoef je zelf het gesprek niet gaande te houden. We gaan nog even terug naar het restaurant om onze collega te begroeten. Even later staan we bij de receptie om het bezoek te weg te wijzen. Er zijn geen bloemen vanmiddag, wel veel patienten die door taxi's worden gebracht en naar de poli's gebracht moeten worden. Het is een middag van veel lopen. Ik heb vanmiddag ook enkele begeleiding zelf gedaan. Dat is best eng als je dan voor het eerst zo door die lange Lichtstraat loopt en eigenlijk niet weet waar je heen moet. Dan is het leuk dat de patienten hier vaak genoeg komen en het mij kunnen vertellen. Ik vertel er dan maar direct bij dat ik 'in opleiding' ben en heb dan alle begrip.
Tijdens de theepauze zitten veel vrijwilligers ook bij elkaar in het restaurant. Veel van de dames (vooral veel mevrouwen die vrijwilligerswerk doen) ken ik of herken ik / zij mij ook. Ze groeten me ook. We hebben een leuk gesprek over de moderne media waar de meeste vrouwen niets van (willen) weten. Met mijn begeleider maak ik grapjes dat we de afgelopen weken op een ouderwetse wijze contact hebben gehad (via de telefoon) waar we in 2015 veelal contact houden via What's app / Facebook. Nou daar wil ze niets van weten en vertelt mij nog eens dat ze het erg gezellig met mij aan de telefoon heeft gehad. Ik neem dit aan als lief compliment. Op een één of andere manier hebben we een klik samen terwijl we zo'n 33 jaar schelen. Om drie uur worden we gevraagd om toch even half uurtje langer te blijven vanwege .. ik weet eigenlijk geen eens meer waarom. Tuurlijk doen we dat. Rond half vier loop ik het ziekenhuis uit op weg naar huis. Het is mooi weer.
Dus even eten, eten voor Stefan voorbereiden, eten voor de kat neerzetten en vooral even rustig aan doen.
Rond half zes fiets ik van huis weg richting AMC. Het is er zonnig, de wind is wel flink. Als ik de afdeling op wil blijkt mijn pas het niet meer te doen. Gelukkig loopt iemand anders van de afdeling en kan ik de afdeling op. Het is geen probleem, als ik de sleutels heb dan kan ik via de knop gewoon de deur voor mezelf open doen. Het is wel lastig. Komende maandag maar even bellen wat er aan de hand is. Ik open het kantoor en doe de lamellen open. Ik lees de verhalen in het schriftje en ben weer op de hoogte. En natuurlijk zet ik de beroemde snoepjes neer. Op het moment dat ik het schriftje zit te lezen hoor ik een bekende stem. Het is Anouschka van de voeding. Ik wacht nog even totdat ik het zeker weer en loop dan op de keuken af. Ze zit te praten met een collega en stormt enthousiast op me af als ik mn hoofd om de hoek steek. We praten kort bij en ze laat haar collega mijn snoepjes zien. We zijn blij elkaar weer te zien.
Ik neem even de tijd om het verhaal op te schrijven. De normale routine van de avond gaat even op de schop. De eerste ronde vervalt bij deze haha. De tweede ronde start eerder. Leuk hè dat je dat gewoon zelf kan bepalen. Geweldig!
Er lopen de afgelopen minuten toch flink wat mensen richting de afdeling. Ik schat in dat het op mijn ronde koffie/thee heel druk gaat zijn. Ik heb inmiddels mijn sisi al voorgeschoteld gekregen. Heerlijk!
Het snoepverhaal krijgt een leuke wending. De meneer van de transport die ik regelmatig op vrijdag zie als hij een patient in een bed vervoert loopt langs. Hij vraagt aan de patient of degene die erbij loopt of ze een snoepje willen pakken. Zo ook deze keer. De mevrouw die meeloopt vertelt dat ze er al langs is gelopen, dat ze het een feestje vindt. De meneer van de transport vertelt wat ik hem maanden terug over de snoepjes heb verteld. Als ze de gang doorlopen hoor ik het hem vertellen en ik moet erom lachen. Ja deze mevrouw heeft haar eigen snoepjes. Bij de ander krijg je pepermuntjes of dropjes. Dit is een feestje! 'Hmmm hmmm'
Toch even snel een ronde voor bezoekuur! Die ronde duurde toch net iets langer dan ik in gedachten had en dan ben ik niet alle units af gegaan. In de wachtkamer op Unit 3 zit een Marokaans gezin, als ik vraag voor iets te drinken start een heel leuk gesprek. Als ik even later op de klok kijk zie ik dat het bezoekuur is begonnen. Ik haal snel koffie/choco voor de heer en dames en snel me naar het kantoor voor het bezoek. Een onverwacht genoegen, dat is nu zo heerlijk van werken als Gastvrouw IC. Dat je ten eerste je tijd zelf indeelt, hoe en wanneer loop je je rondes en waar je blijft hangen voor een gesprek dat zo ongelofelijk wordt gewaardeerd. Hè wat voel ik me fijn daardoor. Ik mag nog een uurtje dat snel voorbij gaat. De dames van de voeding zitten rond half acht bij mij en we praten gezellig bij. Ik laat de ronde koffie/thee voor wat het is. Eventjes de sociale contacten onderhouden haha. Het is niet heel druk met bezoek, zo af en toe loopt er iemand naar binnen. Met veel enthousiasme laat ik de mensen binnen. De dames zeggen gedag en we wensen elkaar fijn weekend en groeten elkaar tot volgende week. Ik ga ook weekend vieren: IEDEREEN FIJN WEEKEND!